X
تبلیغات
تحقیق - تلویزیون هوشمند
تاريخ : جمعه هفدهم آذر 1391 | 11:3 | نویسنده : هکر


تلویزیون هوشمند چیست؟



 

امروزه در بازار تلویزیون‌ها، پس از موج تصاویر سه‌بعدی، موج دیگری به نام تلویزیون‌های هوشمند (Smart TV) ایجاد شده که بیان‌‌کننده دسترسی به اینترنت، محتوای دیجیتال و پخش فیلم و صدا از روی شبکه است. هر چیز جدیدی ابتدا گران است و تلویزیون‌های هوشمند نیز از همین قاعده پیروی می‌کنند. حال باید دید، هوشمندی این تلویزیون‌ها به چه معناست و قرار است چه چیز جدیدی جایگزین تلویزیون‌های بی‌عقل فعلی ما در اتاق نشیمن شوند.

ما چه می‌خواهیم؟
 

تا قبل از این، همه سازندگان در پی این بودند که تلویزیون خود را بیشتر از قبل شبیه کامپیوتر کرده و انواع امکانات، قابلیت‌ها و انتخاب‌ها را در اختیار کاربر قرار دهند. اما در نهایت معلوم شد، مردم این چیز‌ها را نمی‌خواهند! ما به یک وسیله ساده نیاز داریم، نه چیزی که چند ثانیه و شاید چند دقیقه طول بکشد تا بوت شود، سپس پروفایل مناسب انتخاب شده و پس از نمایش انواع پیغام‌ها، به سراغ منوهای مختلف برویم تا برنامه موردنظر خود را بیابیم. یکی از دلایل استقبال کم از سیستم‌های سینمای خانگی پیچیده نیز همین است.
بيشتر مردم می‌خواهند تلویزیون را روشن کرده و کانال‌ها را تغيير بدهند تا برنامه مورد علاقه خود را پیدا کنند. یک مسئله دیگر نیز در اینجا وجود دارد و آن، عدم امکان یافتن برنامه مورد علاقه است. اگر کسی نتواند برنامه مورد علاقه خود را بیابد، کمتر از تلویزیون استفاده خواهدکرد و به احتمال آن را در اینترنت خواهدیافت. پس کم‌کم تلویزیون را کنار گذاشته و نوت‌بوک خود را جایگزین آن می‌کند (اگر هم خیلی حوصله داشته‌باشد، نوت‌بوک را به تلویزیون وصل کرده و برنامه مورد علاقه خود را می‌بیند).

فلسفه هوشمندی
 

تمام فلسفه هوشمندی در این است که شما را بیشتر پای تلویزیون بنشاند. در حقيقت، تلویزیون‌های هوشمند سعی می‌کنند دو دنیای برنامه‌های تلویزیونی و اینترنت را به يکديگر پیوند دهند. از آنجا که مدت زمان زیادی است این اتفاق رخ نداده، سازندگان مختلف، راه‌حل‌ها و سخت‌افزارهای مختلفی را برای برآورده کردن این نیاز معرفی کرده‌اند که در قالب یک دستگاه متصل به تلویزیون، نمایان شده‌است. شرکت‌های سازنده وسایل ذخیره‌سازی مانند Western Digital و Seagate و... اولین کسانی بودند که وارد این ماجرا شده و دستگاه‌هایی برای پخش انواع فایل‌های چند‌رسانه‌ای و با قابلیت وصل شدن به اینترنت عرضه کردند.

تلویزیون هوشمند چیست؟
 

سازندگان به این نتیجه رسیده‌اند، کاربران دیگر نمی‌خواهند به صورت یک‌طرفه برنامه‌های تلویزیونی را تماشا کنند. علاوه بر تماشای برنامه‌های تلویزیون، فیلم‌ها و فایل‌های صوتی را که از دوستان یا اینترنت گرفته‌ایم روی یک حافظه فلش ریخته و به تلویزیون یا دستگاه متصل به تلویزیون می‌زنیم و تماشا می‌کنیم.
چیزهای دیگری هم هستند که ما را از جلوی تلویزیون دور می‌کنند. یک جست‌وجوی ساده در اینترنت یا صحبت با دوستان در اینترنت باعث می‌شود، از جلوی تلویزیون کنار برفته و به سراغ کامپیوتر، تلفن‌همراه یا تبلت بروید.
حالا در تلویزیون‌های هوشمند سعی شده، تمامی این موارد گردآوری و در قالب مجموعه‌ای هوشمند به کاربر ارائه شود. این مسئله یک چیز ساده و پیش‌پا افتاده نیست زیرا غول‌های بزرگی همچون اینتل و گوگل با جدیت هرچه تمام‌تر به دنبال آن هستند و می‌خواهند بخشی از این بازار بکر را از آن خود کنند.
تلویزیون هوشمند این قابلیت را به شما می‌دهد تا دیگر به اتصال انواع و اقسام دستگاه‌های پخش‌کننده به تلویزیون نیاز نداشته‌باشيد و بتوانید تمامی فایل‌های چندرسانه‌ای خود را حتی به صورت بی‌سیم مشاهده کنید. همچنین از طریق تلویزیون هوشمند می‌توانید به اینترنت وصل شوید، ایمیل‌ها را چک کنید، با دوستانتان صحبت کنید، به سایت‌های شبکه‌های اجتماعی بروید و فایل‌های چند‌رسانه‌ای را از روی اینترنت ببینید. قضیه آنقدر جدی است که سازندگان بزرگ تلویزیون از جمله پاناسونیک، سامسونگ و LG محصولاتی از این قبیل را تولید کرده‌اند.
در مجموع، سرویس‌هایی که می‌توان در یک تلویزیون هوشمند یافت کرد، عبارتند از: دریافت کانال‌های تلویزیونی از طریق آنتن یا شبکه‌های کابلی،
Video on Demand ،EPG، تبلیغات تعاملی، شخصی‌سازی قابلیت‌ها و امکانات، رأی دادن به برنامه‌ها، بازی، شبکه‌های اجتماعی و نرم‌افزارهای چند‌رسانه‌ای مختلف که می‌توانند به اینترنت متصل باشند یا خود به تنهایی فعالیت کنند.
البته برای استفاده از این امکانات به خريد تلویزیون مخصوص آن نياز نداريد. برخی از دستگاه‌های پخش چند‌رسانه‌ای مانند Boxee Box هستند که بسیاری از این امکانات را در یک دستگاه جمع‌وجور در اختیار شما قرار می‌دهند و می‌توان با اتصال آن به تلویزیون، تمامی امکانات ذکرشده را به دست آورد .

بازیگران مهم
 

همان‌گونه که دیدیم، تلویزیون هوشمند مجموعه‌ای از سخت‌افزار و نرم‌افزار است که باید در کنار هم کار کنند تا نتیجه نهایی حاصل شود. در بخش نرم‌افزاری، به‌طور معمول از سیستم‌عامل‌هایی بر پایه Unix (مانند نسخه‌های مختلف Linux یا اندروید) یا دیگر سیستم‌عامل‌های اپن‌سورس استفاده می‌شود. فهرست زیر بخشی از نرم‌افزارها و رابط‌های کاربری تولیدشده توسط سازندگان مختلف را نشان می‌دهد:
Blobbox: نرم‌افزار تولیدشده توسط Telesustem که بیشتر برای Set top boxها تولید می‌شود.
Google TV: پلتفرم ساخته‌شده توسط گوگل بر پایه اندروید و نسخه لینوکسی مرورگر Chrome که توسط اینتل، سونی و لاجیتک پشتیبانی می‌شود.
Samsung Smart TV: همان‌طور که از نامش پیداست، در تلویزیون‌های سامسونگ به‌کار می‌رود.
MeeGo: نسخه‌ای از سیستم‌عامل اپن‌سورس MeeGo که برای تلویزیون‌های هوشمند بهینه شده‌است.
Mediaroom: محصول مایکروسافت
LG Smart TV: محصول LG برای تلویزیون‌های هوشمند همین شركت
Viera Cast: رابط به‌کار رفته در تلویزیون‌های پاناسونیک
Vudu: محصول شرکت Wal-Mart
XBMC Media Center: یک رابط اپن‌سورس که توسط مؤسسه‌ای به همین نام پشتیبانی می‌شود.
Yahoo! Connected TV: محصول Yahoo! که قبلاً با نام Yahoo! GoTV شناخته شده‌بود.

همه جا اینتل
 

تلویزیون‌های هوشمند مجهز به Google TV دارای پردازنده‌های ساخت اینتل هستند. این پردازنده‌ها در حقيقت، یک نوع SoC هستند که بر پایه پردازنده‌های Atom ساخته شده و جدیدترین مدل آن CE4100 نام دارد .

معماری ساخت این SoC از نوع 45 نانومتری بوده و دارای بخش‌هایی برای ارتباط با اینترنت و پخش کانال‌های تلویزیونی است و قدرت پردازشی آن نیز برای فایل‌های چند‌رسانه‌ای و تصاویر سه‌بعدی کفایت می‌کند. فرکانس کاری این پردازنده 1/2 گیگاهرتز است و از رابط‌هایی مانند USB 2.0 و SATA II پشتیبانی می‌کند.

LG Smart TV
 

LG از نام NetCast Plus برای قابليت‌های متنوع تلویزیون‌های هوشمند خود استفاده می‌کند که علاوه بر تلویزیون هوشمند، روی یک دستگاه کوچک نیز ارائه می‌شود که با اتصال آن به هر صفحه‌نمایشی، آن را به یک تلویزیون هوشمند تبدیل خواهدکرد. LG پنج قابلیت اصلی را برای تلویزیون‌های هوشمند خود نام می‌برد:
- ابزار‌های مختلفی به صورت پیش‌فرض روی تلویزیون‌ها نصب شده‌است که شامل Netflix ،Vudu ،Facebook و... می‌شود.
- My Apps: ابزارهایی هستند که می‌توانید آن‌ها را از فروشگاه نرم‌افزاری ال جی (lgtvapp.com) دانلود کرده و روی تلویزیون نصب کنید.
- مرورگر وب: به کمک این مرورگر می‌توانید در سایت‌های مختلف گشت‌وگذار کنید.
- Smart Share: به کمک این قابلیت می‌توانید انواع فایل‌های چند‌رسانه‌ای را از یک حافظه فلش که به سرور DLNA نصب شده، پخش كنید.
- Media Link: بخشي از یک مدیاپلیر پیشرفته است که به سرور Plex Media وصل شده و امکان نصب نرم‌افزارهای اضافی و پخش فایل‌های چند‌رسانه‌ای را فراهم می‌کند.
یکی از جدیدترین مدل‌های معرفی‌شده توسط LG، مدل 47LW6500 است که توانایی پخش تصاویر سه‌بعدی را با استفاده از عینک های پلاریزه دارد. فركانس به‌روزرسانی تصاویر در این مدل 240 هرتز است. این تلویزیون می‌تواند تصاویر دوبعدی را نيز به سه‌بعدی تبدیل کند.
ویژگی مثبت دیگر این تلویزیون، کنترل از راه دور ساده آن است که تعداد دکمه‌های بسیار کمی داشته و سیستم تشخیص حرکت آن کمک می‌کند تا با حرکت این کنترل از راه دور بتوان گزینه‌های مختلف را روی تلویزیون انتخاب کرد .

همچنین این مدل دارای یک dongle كارت‌شبكه بي‌سيم با قابليت پشتيباني از استاندارد 802.11n است که به تلویزیون متصل می‌شود. در اين تلويزيون مانند رقبا از نور پس زمینه LED استفاده شده كه اين موضوع باعث كاهش ضخامت و توان مصرفي در آن شده‌است. اين محصول به دو پورت USB مجهز است كه امكان اتصال وسايل جانبي را به تلويزيون فراهم مي‌كند.

Samsung Smart TV
 

سامسونگ از نام Smart Hub برای رابط کاربری تلویزیون‌های هوشمند خود استفاده می‌کند. این رابط موارد مختلفی را دربر می‌گیرد که اين موارد عبارتند از:
- مرورگر وب: مرورگر وب این تلویزیون امکان دسترسی به سایت‌های اینترنتی، ویدئو‌های آنلاین، جست‌وجو و خواندن خبر‌ها را فراهم می‌کند.
Search All -: این سیستم جست‌وجو در انواع محتوا چه روی تلویزیون و چه در وب را فراهم می‌کند.
Your Video -: این بخش، فیلم‌ها و ویدئوهای مطابق با سلیقه شما را معرفی می‌کند. این‌کار بر‌اساس ویدئوهایی که قبلاً تماشا کرده‌اید و امتیاز‌هایی که به آن‌ها داده‌اید، صورت می‌گیرد.
Samsung Apps: این بخش همان‌طور که از نامش پیداست، شامل ابزارها و نرم‌افزار‌هایی برای نصب روی تلویزیون است. این ابزارها شامل مواردی همچون Netflix ،Hulu Plus ،YouTube ،Pandora،Facebook و Twitter می‌شود.
Movies Apps و Music apps: این بخش برای Stream کردن صدا و تصویر از روی سایت‌های مختلفی که فیلم و موسیقی ارائه می‌کنند، به‌کار می‌رود.
Samsung Gaming، شبکه‌های اجتماعی و News Apps: این بخش‌ها براي دسترسی به شبکه‌های اجتماعی مختلف، انواع بازی‌های ساده و ابزار‌هایی برای خواندن خبر روی تلویزیون کاربرد دارند.
پیشرفته‌ترین تلویزیون هوشمندی که سامسونگ معرفی کرده، UN55D8000 است که به سری D8000 معروف است. این تلویزیون توانایی پخش تصاویر سه‌بعدی را با استفاده از عینک‌های جديد Active Shutter دارد. همچنین می‌تواند تصاویر دوبعدی را به سه‌بعدی تبدیل كند. نرخ به‌روز‌رسانی تصاویر در اين تلويزيون 240 هرتز بوده و فناوري نور پس‌زمینه نیز از نوع LED است.
برای اتصال به صورت بی‌سیم به وسایل مختلف و اینترنت، نیاز به وسیله جانبی نبوده و كارت‌شبكه بي‌سيم به صورت داخلی درون تلویزیون تعبیه شده‌است. همچنین این تلویزیون از فناوری DLNA نیز پشتیبانی می‌کند که به کمک آن می‌توان دستگاه‌های چند‌رسانه‌ای مختلف را به صورت بی‌سیم به تلویزیون متصل كرد.
برخلاف تلویزیون هوشمند LG، کنترل از راه دور این دستگاه در حقيقت، یک صفحه‌کلید QWERTY کوچک است .

یک سمت از این کنترل از راه دور مانند دیگر تلویزیون‌ها بوده و در سمت دیگر کلید‌های صفحه‌کلید قرار گرفته‌اند. اين مدل به سه پورت USB 2 براي نصب وسايل جانبي مجهز است.

 

 

 

هرآنچه در مورد تلویزیون های هوشمند، Smart TV باید بدانید

پس از محبوبیت تلفن های هوشمند و فروش بالای آنها، مفهوم بکار رفته در این تلفن ها وارد تلویزیون ها نیز شد. تلویزیون های هوشمند مانند تلفن های هوشمند امکان اتصال به اینترنت و استفاده از سرویس های آنلاین ویدیویی و شبکه های اجتماعی و غیره را دارند. Smart TVها قادرند با کامپیوتر ارتباط برقرار کرده و اطلاعات را دریافت و یا ارسال کنند. در ادامه توضیحات کامل در مورد این تلویزیون ها که روز به روز به تعداد و تنوع آنها افزوده می شود مشاهده خواهید کرد.

اصطلاح Smart TV یا تلویزیون هوشمند، اولین بار توسط سامسونگ معرفی شد پس از آن ال جی و فیلیپس نیز آن را توسعه دادند. در حال حاضر اکثر تولید کننده های تلویزیون، Smart TV تولید می کنند ولی برخی، نام های متفاوتی برای تلویزیون های هوشمند خود گذاشته اند. بعنوان مثال سونی تلویزیون های هوشمند خود را Internet TV نام گذاری کرده است. به هر حال منظور ما از تلویزیون هوشمند (Smart TV) تلویزیونی است که قادر است به اینترنت متصل شود و سرویس های اینترنتی را در اختیار کاربر قرار دهد.

تلویزیون هوشمند، Smart TV چیست؟

تلویزیون هوشمند مانند تلفن هوشمند عمل می کند. این تلویزیون های قادرند سرویس های مختلف اینترنتی را از طریق تلویزیون به کاربر ارائه دهند. یعنی تلویزیون هوشمند معادل یک تلویزیون معمولی با یک کامپیوتر داخلی است که سرویس های متنوعی را به کاربر می دهد. کاربر می تواند در تلویزیون هوشمند خود نرم افزار نصب کند، ویدیو و تصاویر آنلاین را مشاهده کند، صفحات وب را مرور کند، بازی اجرا کند و از همه مهمتر به کانال های اینترنتی IPTV متصل شود.

چرا به تلویزیون هوشمند نیاز داریم؟

تلویزیون های هوشمند نسبت به تلویزیون های معمولی امکانات بسیار وسیع تری دارند با تلویزیون های هوشمند می توانید تصاویر در حال پخش را ضبط کنید، با قابلیت Time Shifting نگران از دست دادن تصاویر زنده نباشید و می توانید از تلویزیون اینترنتی IPTV استفاده کنید. در واقع تلویزیون های هوشمند نحوه استفاده از تلویزیون را تغییر داده اند و کاربر بسیاری از اموری که در کامپیوتر خود انجام می دهد را می تواند در صفحه نمایش بزرگتر و با کیفیت تر HDTV انجام دهد. تلویزیون های هوشمند به راحتی به شبکه های اجتماعی و سرویس های اشتراک گذاری ویدیو متصل می شوند.

یکی از قابلیت هایی که تقریبا تمام تلویزیون های هوشمند دارند پشتیبانی از استاندارد DLNA است. DLNA به شما این امکان را می دهد تا براحتی ویدیو را از کامپیوتر، تلفن هوشمند و وسایل دیگر به تلویزیون منتقل نموده و پخش کنید. یعنی اگر قبلا ویدیو، موزیک های مختلف را از اینترنت دانلود کرده اید مطمئن خواهید بود که تلویزیون هوشمند شما آنها را پخش خواهد کرد. برای کسب اطلاعات کامل در مورد DLNA به دایرکتوری IT زومیت مراجعه نمایید.

چطور تلویزیون هوشمند به اینترنت متصل می شود؟

تمام تلویزیون های هوشمند دارای پورت شبکه Ethernet هستند و از طریق کابل شبکه قادرند به اینترنت متصل شوند. علاوه بر این برخی از تلویزیون های هوشمند قادرند به شبکه های بی سیم نیز متصل شوند. در واقع اتصال تلویزیون های هوشمند مشابه اتصال نوت بوک به اینترنت است.

برخی از تلویزیون های هوشمند امکان اتصال به شبکه بی سیم را بصورت داخلی ندارند ولی می توان با خرید یک سخت افزار اضافی که حدود 100 دلار قیمت دارد به شبکه بی سیم متصل شد. به هر حال روش پیشنهادی ما اتصال از طریق پورت Ethernet و کابل شبکه است چون ارتباط شبکه پایدارتر خواهد بود.

با تلویزیون هوشمند چه کارهای می توان انجام داد؟

تلویزیون های هوشمند مشابه کامپیوترها عمل می کنند و بسیاری از سرویس های یک کامپیوتر را به کاربر ارائه می دهند. با تلویزیون هوشمند می توانید ویدیوها را در وب سایت های به اشتراک گذاری مانند Youtube مشاهده کنید، صفحات وب را باز کنید، ایمیل های خود را چک کنید، به شبکه های اجتماعی متصل شوید و از دیگر سرویس های اینترنتی استفاده کنید. علاوه بر این موارد، تلویزیون های هوشمند قادرند اسناد Word و یا صفحه های گسترده Excel را ایجاد کرده و یا نمایش دهند.

بازی های ساخته شده برای تلویزیون های هوشمند نیز رو به افزایش هستند. بعنوان مثال پاناسونیک قراردارد های مختلفی را با تولید کننده های مطرح بازی مانند Gameloft عقد کرده است تا بازی های خود را برای تلویزیون های هوشمند این شرکت تولید کنند.

تلویزیون های هوشمند امکان اتصال وب کم و اجرای نرم افزار Skype را دارند. کاربر می تواند با اتصال وب کم به Smart TV امکان مکالمه ویدیوی را مهیا کند. به این ترتیب کل خانواده می توانند در مقابل تلویزیون با دوستان و آشنایان خود در هر کجای دنیا مکالمه ویدیویی داشته باشند.

با تلویزیون های هوشمند می توان به رادیو های اینترنتی دسترسی داشت و یا گزارش و پیش بینی آب و هوا را بصورت زنده مشاهده کرد.

نرم افزار (App) ها در تلویزیون هوشمند چطور کار می کنند؟

رابط کاربری تمام تلویزیون های هوشمند دارای صفحه اصلی است که در آن صفحه می توان به امکانات مختلف تلویزیون دسترسی داشت. در صفحه اصلی Smart TVها لینک به فروشگاه نرم افزارها وجود دارد در حال حاضر اکثر نرم افزارهای تلویزیون های هوشمند بصورت مجانی در اختیار کاربر قرار داده می شوند ولی تولید کنندگان تلویزیون هوشمند امیدوارند با محبوبیت این نوع از تلویزیون ها، از فروش نرم افزار نیز درآمد کسب کنند.

آیا نرم افزارهای Smart TV در تلویزیون برندهای دیگر نیز اجرا می شوند؟

متاسفانه، تمام تلویزیون های هوشمند سیستم عامل خاص خود را دارند و در واقع نرم افزارهای هر کدام تنها در خود آن تلویزیون قابل اجراست. البته خوشبختانه Smart TVها نرم افزار خاصی دارند که برروی ابزارهای اندرویدی و یا iOS نصب می شوند و کنترل تلویزیون از طریق تلفن هوشمند و یا تبلت  امکان پذیر می شود.

آیا می توان تلویزیون معمولی HDTV را به Smart TV تبدیل کرد؟

اگر قبلا تلویزیون HDTV خریداری کرده اید هنوز راهی برای تبدیل آن به Smart TV وجود دارد. در حال حاضر کمپانی های مختلف انواع گوناگونی از Settop Box ها را تولید کرده اند که امکانات مشابه تلویزیون های هوشمند را به تلویزیون معمولی اضافه می کنند. Google TV و یا Apple TV از معروفترین آنها هستند. Google TV و Apple TV در بازار کشور وجود ندارند اما در بازار کشور HD Player های مختلفی وجود دارند که بسیاری از امکانات Smart TV ها را به کاربر ارائه می دهند معروفترین آنها ساخت Western Digital، Asus و Seagate هستند که همگی در بازار کشور و با قیمت حدود 120 تا 200 هزار تومان به فروش می رسند.

چطور می توان تلویزیون هوشمند را کنترل کرد؟

بهترین راه برای کنترل تلویزیون های هوشمند استفاده از تلفن هوشمند است. تلفن های هوشمند به راحتی و با نصب نرم افزار مربوطه به Smart TV متصل می شوند و آن را کنترل می کنند. علاوه بر این تولید کننده های مختلف راه حل های متفاوتی را برای کنترل تلویزیون ارائه کرده اند بعنوان مثال سامسونگ و Vizio ریموت کنترل مشابه تلفن هوشمند به همراه برخی از Smart TVهای خود ارائه می دهند و یا ال جی از روش مشابه لر Wii استفاده می کند.

 

 

تلویزیون‌های هوشمند جدید سامسونگ را با صدا و حرکت دست کنترل کنید

 

نشست خبری معرفی تلویزیون‌های هوشمند 2012 سامسونگ دوشنبه 22 خرداد ماه با حضور مدیران دفتر سامسونگ ایران و سام‌الکترونیک در هتل پارسیان آزادی برگزار شد. هیون جونگ پارک مدیر کل دفتر سامسونگ در ایران، آرین سیف هاشمی مدیر محصولات صوتی و تصویری دفتر سامسونگ و نوید قنادان مدیر بازاریابی شرکت سام‌الکترونیک در این نشست قابلیت های تازه و هوشمند تلویزیون‌های سامسونگ را تشریح کردند و سوالات خبرنگاران را در این مورد پاسخ دادند. مدیر کل دفتر سامسونگ ایران در این نشست با اشاره به اینکه با سیاستگذاری‎های صحیح و منحصر به فرد، شرکت سامسونگ توانسته در 7 سال گذشته سهم اول بازار جهان را در حوزه تلویزیون از آن خود کند گفت: سامسونگ در حال حاضر بیش از 30 درصد از بازار تلویزیون‌های جهان را به خود اختصاص داده است و قصد دارد امسال حداقل 50 میلیون دستگاه تلویزیون تولید کند که 20 میلیون دستگاه از این تعداد مربوط به تلویزیون هوشمند و 20 میلیون دستگاه مربوط به تلویزیون‌های سه‌بعدی خواهد بود. وی همچنین با اشاره به ادامه تولید داخلی در کشور ایران افزود که سامسونگ قصد دارد با قدرت بیشتر به کار خود ادامه دهد. وی با بیان اینکه با نسل جدید تلویزیون‌هاي هوشمند سامسونگ و دسترسی به سرگرمی‌هاي گوناگون و کیفیت تصویر بالا، آینده همین حالا در مقابل شماست گفت: سامسونگ الکترونیکز، به عنوان برند پیشتاز در بازار لوازم الکترونیک، ورود نسل جدید تلویزیون های هوشمند و سه بعدی ال ای دی و پلاسما را به بازار ایران اعلام می‌کند. مدیر کل دفتر سامسونگ در ایران اعلام کرد هدف سامسونگ ایجاد هماهنگی بین تمامی دستگاه‎های قابل اتصال و بی سیم به تلویزیون‎های هوشمند است تا بتوان راحتی بیشتری را برای مصرف‌کنندگان خود ایجاد کند. همچنین اضافه نمود که سامسونگ به دنبال این است تا بتواند تلویزیون‎های هوشمند را به عنوان یک دستگاه مرکزی “HUB” در خانه‎های مصرف‌کنندگان معرفی کند به طوری که کاربران بتوانند توسط سیستم Cloud-storage و All share به تمامی اطلاعات خود از قبیل فیلم ، عکس و موزیک، حتی در خارج از منزل خود دسترسی داشته باشند. وی افزود: سامسونگ با بیش از 375 نرم‌افزار کاربردی شامل 47 برنامه فارسی در گروه‌های بازي، اطلاع رسانی، فرهنگی، ورزشی، اجتماعی ، آموزشی و ... در بخش نرم‌افزارهای تلویزیون هوشمند پیشتاز است و کاربران می‌توانند به سادگی با به روز رسانی Smart HUB‌ به تمامی این نرم‌افزارها به صورت رایگان دسترسی داشته باشند. پردازنده‌ دو هسته‌ای و طراحی منحصر به فرد پارک با بیان اینکه سامسونگ با طراحی تلویزیونی با پردازنده دو هسته‌اي، سرعت و قدرت پردازش تصویر خود را به طرز شگفت انگیزي افزایش داده است افزود: این فناوری کمک می‌کند تا تصاویر زیباتري بر روي صفحه تلویزیون ظاهر شود و در زمانی که از دیگر امکانات هوشمند مانند دانلود اپلیکیشن ها استفاده می کنید با کندي سرعت مواجه نشوید و به تماشای برنامه خود ادامه دهید. مدیر کل دفتر سامسونگ ایران درباره طراحی تلویزیون‌های جدید سامسونگ گفت:‌ تلویزیون‌هاي سري ES 8880 با قابلیت کنترل صوتی، حرکتی و تشخیص چهره، قاب بسیار باریک، نمایش رنگ مشکی واقعی و پخش تصویر سه‌بعدی Full HD به عنوان مدل پیشتاز در صنعت تلویزیون هاي هوشمند در سال 2012 شناخته خواهد شد. تعامل ،محتوا و ارتقای هوشمند وی با اشاره به اینکه امسال، سامسونگ در ادامه نوآوري‌هاي خود باز هم تکنولوژي جدید را به خانه مصرف‌کنندگان ایرانی می‌آورد گفت: سامسونگ اعتقاد دارد که تلویزیون وسیله‌اي مهم در هر خانه ای است و با این تفکر، نسل جدید تلویزیون هاي هوشمند خود را در جهت ایجاد نزدیکی و دوستی هر چه بیشتر در میان اعضاي خانواده به بازار معرفی کرده است. پارک سه قابلیت جدید تلویزیون‌های جدید سامسونگ را تعامل هوشمند ، محتوای هوشمند و ارتقای هوشمند خواند و گفت: در بخش محتوای هوشمند، سامسونگ سه محتواي جدید خود را براي اولین بار امسال معرفی کرده است. محتوای نخست در مورد کودکان است که سرگرمی هاي متعدد آموزشی براي کودکان با امکان کنترل عملکرد آنان توسط والدین فراهم شده است. محتوای بعدی در زمینه سلامت است که این بخش شامل برنامه‌هاي رژیمی، غذایی و حرکات ورزشی جهت سلامت جسمانی و ذهنی است که به صورت عملی در مقابل تلویزیون توسط دوربین داخلی آن کنترل می‌شود و هر روز کاربران می‌توانند وضعیت سلامتی بدن خود را پیگیري کنند. بخش سوم مربوط به خانواده می‌شود که امکانی براي نزدیک‌تر شدن اعضاي خانواده به یکدیگر از طریق ایجاد فضایی براي به اشتراك‌گذاري عکس، چت و ارسال پیام و ارتباطی مدرن با یکدیگر فراهم می‌شود. وی با معرفی فنآوری جدید، شامل ارتقای هوشمند یا Smart Evolution در تلویزیون‌های سامسونگ افزود: با استفاده از این فناوری کاربران دیگر در سال آینده نیازی به خرید تلویزیون جدید نخواهند داشت و تنها با داشتن یک کیت الکترونیک می‌توانند نرم‌افزار و سخت‌افزار تلویزیون خود را به روز کنند. این کیت به شما کمک می‌کند که پردازنده دوهسته‌ای تلویزیون را به پردازنده چهارهسته‌ای ارتقا دهید و از سرعت بالای عملکرد در نرم‌افزارهای چندرسانه‌ای و دیگر فعالیت‌ها لذت ببرید. مدیر دفتر سامسونگ در ایران همچنین به معرفی Smart Interaction یا تعامل هوشمند گفت: این فناوری شامل قابلیت‌های کنترل حرکتی ، کنترل صوتی و تشخیص چهره می باشد. با استفاده از کنترل صوتی کافی است کلمه Hi TV را بگویید تا تلویزیون آماده فرمان برداري از شما شود. این قابلیت ها به شما امکان می‌دهد که با صدا کردن تلویزیون عملکردهایی از جمله تنظیم منو تلویزیون، روشن کردن تلویزیون، تغییر کانال‌ها و دسترسی به نرم‌افزارها را بدون اینکه دکمه‌ای را فشار دهید انجام دهید. یا با گفتن Web Browser یک صفحه اینترنتی برایتان باز می‌شود و می‌توانید در آن کلمه یا جمله مورد نظر خود را جستجو کنید. با قابلیت کنترل حرکتی نیز می‌توانید با حرکات دست خود کم و زیاد کردن صدای تلویزیون، عوض کردن کانال و منوي تنظیمات تلویزیون را کنترل کنید. قابل ذکر است که زبان فارسی نیز در شش ماهه دوم سال میلادی اضافه می شود. تمامی این امکانات توسط دوربینی با دو میکروفون که در تلویزیون تعبیه شده در دسترس می باشد و از تمامی حرکات و صداهاي شما فرمان برداري می‌کند. همچنین قابلیت تشخیص چهره در این تلویزیون می‌تواند چهره شما را شناسایی و بر اساس تنظیمات اولیه، دسترسی به امکانات مختلف را برای شما امکانپذیر کند. بر اساس این گزارش، با استفاده از این فناوری‌ها شما دیگر نیازي به ریموت کنترل نخواهید داشت، خصوصا هنگامی که در حال استراحت بر روي مبل راحتی خود هستید و یا ریموت کنترل در دسترس نیست و آن را پیدا نمی‌کنید. نرم‌افزار خلیج فارس و ساخت سریال ایرانی سه‌بعدی نوید قنادان مدیر بازاریابی شرکت سام‌الکترونیک همچنین از همکاری سامسونگ در تولید یک سریال در شبکه خانگی خبر داد که قرار است قسمت هایی از آن به صورت سه بعدی تهیه شود و گفت: این سریال که با حضور هنرمندان محبوب و مشهور ایرانی از جمله رضا کیانیان، مهران مدیری ، رضا عطاران ، هدیه تهرانی ، هانیه توسلی ، حسین یاری ، پژمان بازغی و . . به تازگی کلید خورده است. در این نشست همچنین وی از ارایه نرم‌افزار خلیج فارس بر روی تلویزیون‌های هوشمند سامسونگ خبر داد و گفت: از دیگر نرم‌افزارهای فارسی تلویزیون‌های هوشمند سامسونگ که در Samsung Apps قرار گرفته است می‌توان به نرم‌افزارهای قرآن کریم، خبرخوان، فرودگاه مهرآباد، ترافیک تهران، فکر بکر، 504 words، دیوان حافظ و لیگ فوتبال ایران اشاره کرد. همچنین کاربران می‌توانند مجلات و روزنامه‌هاي گروه همشهري را روزانه و به صورت رایگان در تلویزیون هوشمند خود مطالعه کنند که این مجلات شامل همشهري آنلاین، همشهري معماري، همشهري دانستنیها، همشهري دانستنیها و مجله تندرستی می‌شود. گفتنی است شرکت سامسونگ الکترونیکز، به عنوان پیشتاز در صنعت و بازار دستگاه‌هاي الکترونیک، با بیش از 190500 کارمند در 206 دفتر مستقر در 68 کشور جهان توانسته با معرفی تلویزیون‌هاي LED، هوشمند و سه بعدي FULL HD خود گام بلندي در ارتقاي این فناوری در دنیا بردارد.

 

تاریخچه تلویزیون

 

نخستين فرستنده ي تلويزيوني در مهر ماه سال 1337 توسط بخش خصوصي در ايران افتتاح شد. پوشش اين فرستنده در حدود 120 كيلومتر و قدرت آن 200كيلو وات بود. در شهريور 1338 فرستنده ي ديگري توسط همین بخش خصوصی در آبادان افتتاح شد.
تلويزيون ايران از روز چهارم آبان 1345 كار خود را به طور آزمايشي آغاز و از اول فروردين 1346 كار خود را شروع کرد این شبکه با روزی سه ساعت و با کمک دو فرستنده با قدرت 12 کیلووات و توانست 5/2 میلیون نفر از جمعیت تهران را زیر پوشش خود قرار دهد.
تلویزیون کار خود را با 188 نفر آغاز کرد. کمبود نیروی انسانی متخصص، این سازمان را بر آن داشت تا برای تربیت کادر ماهر، دوره هایی را برگزار کند. همزمان با این دوره ها فکر برنامه ریزی برای تشکیل یک مدرسه تخصصی قوت گرفت و در سال 1347 ش، مدرسه عالی تلویزیون و سینما با ظرفیت 48 دانشجو (24 نفر برای امور فنی و 24 نفر برای تولید) رسما کار خود را آغاز کرد.
در مرداد سال 1347 تلويزيون آذربايجان (مركز ارومیه) و چهارم آبان همان سال تلويزيون خليج فارس (مركز بندرعباس) آغاز به كار كردند. از اول سال 1348 استفاده از فرستنده ي تلويزيون به وسيله ي نصب دستگاه هاي رله در اصفهان عملي گرديد. در چهارم آبان همين سال تلويزيون فارس (مركز شيراز) كار آزمايشي خود را شروع نمود. (اين فرستنده روز 27 آبان 1349 رسما افتتاح گرديد). روز 18 ارديبهشت سال 1349 تلويزيون گيلان (مركز رشت) و روز چهارم آبان همان سال تلويزيون كرمانشاه برنامه هاي خود را آغاز كردند و در همين روز با استفاده از مركز مخابراتي اسدآباد و نصب دستگاه هاي رله، اهالي همدان نيز توانستند از برنامه هاي تلويزيون تهران استفاده كنند.
فرستنده هاي خليج فارس (مركز خوزستان) از 12 آبان 1349 و تلويزيون آذربايجان (مركز تبريز) از اول سال 1350 كار خود را آغاز نمودند.
 

صدا و سیما در دوران انقلاب
با شروع انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) سیاست دولت در برابر تلویزیون تغییر کرد .کنترل شدید بر برنامه های پخش شده و سانسور در اوج خود قرار گرفتند.
از مهم ترین اتفاقات در این دوران اعتصاب مدیران و کارکنان صدا وسیما بعد از روی کار آمدن شریف امامی و کشتار 17 شهریور سال 1357 بود و این اقدام کمک بسیاری در بیداری مردم برای دست یابی به پیروزی در انقلاب بود.
در روز 13 آبان همان سال فیلم برداران خبری تلویزیون توانستند با استفاده از فرمان لغو سانسور در تلویزیون، از جریان درگیری خونین ماموران حکومت نظامی با دانشجویان دانشگاه تهران، فیلم خبری موثری تهیه و پخش کنند. نمایش این فیلم که آغاز گر اخبار بدون سانسور تلویزیون بود، به شدت بر افکار عمومی تاثیر گذاشت. روزنامه ها این فیلم را در نوع خود یک جسارت حرفه ای همراه با مهارت نامیدند و آن را دقیق ترین گزارش و سند حادثه دانشگاه معرفی کردند.
فردای آن روز تلویزیون به اشغال نظامیان در آمد وتا 21 بهمن 57 این اشغال ادامه داشت. در این مدت تولیدات تلویزیون متوقف شد و فقط برنامه های تکراری پخش می شد. در این دوران تلویزیون هم از طرف بزرگان دینی تحریم شد.
نهضت اسلامي ملت ايران به رهبري حضرت امام خميني (ره) در سال 1357 ش . مراحل اوج گيري را طي كرد و در بهمن ماه همان سال به پيروزي رسيد.
پخش مستقيم مراسم بازگشت حضرت امام خميني (ره) از پاريس به ميهن اسلامي از تلويزيون در روز دوازدهم بهمن 1357 ش. نقطه عطفي از حضور نيروهاي وفادار به امام خميني و نهضت اسلامي در راديو و تلويزيون و رويدادهاي استثنايي در عملكرد اين سازمان بود. پخش اين مراسم، متأسفانه در پي هجوم عوامل ساواك به استوديوي پخش تلويزيون، ناتمام ماند.
پس از بازگشت پيروزمندانه امام خميني به ايران، ميزان پخش اخبار و رويدادهاي مربوط به انقلاب اسلامي از راديو و تلويزيون افزايش يافت و حتي گروهي از كاركنان بخشهاي فني اين سازمان اقدام به تأسيس يك كانال تلويزيوني اختصاصي در تهران با برد و پوشش محدود كردند كه ضمن پخش اخبار و گزارشهاي مربوط به حركت انقلابي و اسلامي مردم، صحنه هاي ديدار اقشار مختلف مردم با حضرت امام را نيز پخش مي كرد. تجهيزات و لوازم پخش اين كانال تلويزيوني در مجاورت محل اقامت رهبر انقلاب اسلامي قرار داشت.
در روز بيست و دوم بهمن سال 1357 ش. كه انقلاب اسلامي به پيروزي رسيد، سازمان راديو تلويزيون، از نخستين پايگاههايي بود كه بدست نيروهاي پرتوان انقلاب افتاد. رهبر كبير انقلاب، در نخستين روزهاي پس از پيروزي انقلاب، رادیو و تلویزیون را يك دانشگاه عمومي ناميدند و همين عنوان، بار سنگيني از مسئوليت و تلاش را بر دوش مديران و كاركنان صداوسيماي جمهوري اسلامي ايران گذارد.

سیمای جمهوری اسلامی ایران
سر انجام با پیروزی انقلاب اسلامی توليد و پخش برنامه هاي تلويزيوني در سالهاي پس از پيروزي انقلاب رشد چشمگيري پیدا کرد. در سال 1357 دو شبكه تلويزيوني اول و دوم فعاليت داشتند. همانگونه که گفته شد در سالهاي پيش از انقلاب اسلامي، مراكز تلويزيوني شهرستانها به ترتيب در اروميه (1347)، بندرعباس (1347)، اصفهان (1347)، فارس (1348)، گيلان (1349)، مازندران (1349)، كرمانشاه (1349)، و تبريز (1350) آغاز به كار كرده بودند؛ به طوري كه در سال 1357شمسی پانزده مركز تلويزيوني در شهرستانها فعاليت داشتند.
ولی اكنون، شبكه های سراسري در كنار شبكه های استاني مشغول توليد و پخش برنامه میباشند و در همه مراكز استانها و چند شهرستان، مراكز تلويزيوني فعاليت گسترده ای دارند.
در اواخر دهه 70 ودر اوایل دهه80 بخشی از خط مشئ های صدا وسیما تغییر کرد که مهم ترین این تغییرات عبارتند از :
1- افزایش کانال های استانی به طوری که اکثر استان ها دارای شبکه مستقل برای خود هستند .
2- افزایش کانالهای تلویزیون مانند شبکه قرآن ، شبکه آموزش و...
3- خرید و دوبله بسیاری از فیلم های به روز دنیا با مضامین متفاوت
4- افزایش برنامه های تحلیل خبری و به طور کلی دگرگونی در نحوه ارائه اخبار در کلیه کانال های تلویزیون
5- تخصصی شدن شبکه های رادیویی و تلویزیونی. 
 اکنون شبکه های سیمای جمهوری اسلامی ایران به شرح زیر میباشند:
شبكه اول سيما: با رويكرد عمومي و پاسخگويي به نياز عمومي مردم
شبكه دوم سيما: با رويكرد علمي، فرهنگي
شبكه سوم سيما: ويژة قشر جوان جامعه با تأكيد بر ورزش
شبكه چهارم سيما: ويژة فرهيختگان جامعه
شبكه تهران: ويژه شهروندان و مسائل ويژه استان تهران
شبكه جام جم: ويژة ايرانيان و فارسي زبانان خارج از كشور؛ شامل شبکه های: جام جم 1، جام جم 2، جام جم3
شبكه پيام: تلتکس Teletex
شبکه قرآن و معارف: ندای توحید
شبکه خبر: ویژه اخبار روزانه
شبکه العالم: ویژه برنامه های برون مرزی
شبکه سحر: ویژه برنامه های برون مرزی
شبکه آموزش:
شبکه الکوثر: ویژه برنامه های برون مرزی

  

 

تاریخچه تلویزیون

 

تلویزیون مکانیکی

نهاد (ماهیت) اصلی سیستم تلویزیونی کنونی، از کشف قابلیت نوررسانی سلینوم به وسیله «ویلوجی بای اسمیت» در سال ۱۸۷۳ و اختراع یک دیسک اسکن به وسیله " پاول گاتلیب نیپکو (Paul Gottlieb Nopkow) در سال ۱۸۸۴ میلادی شکل گرفت.

نیپکو یک دانش آموز آلمانی در سال ۱۸۸۴ نخستین سیستم تلویزیونی الکترومکانیکی را اختراع کرد. طرح چهارچوب شکل نیپکو، به عنوان نخستین تلویزیون مطرح شد. «کنستانتین پرسکی» لغت تلویزیون را در مقاله‌ای در «کنگره بین‌المللی الکتریسته» در نمایشگاه بین‌المللی جهان در پارس در ۲۵ اوت ۱۹۰۰ مطرح کرد. مقاله پرسکی فن آوری‌های موجود در بخش الکترومکانیکی را مورد بررسی قرار داد.

استفاده از نورسلینوم و دیسک اسکن نیپکو، نخستین استفاده عملی از ترکیب تصاویر و عکس‌ها است که کمک کرد تا در اولین دهه قرن ۲۰ تصاویر ترام دار به وسیله کپی برداری از خطوط تلفن و تلگراف به عنوان یکی از خدمات مطبوعاتی پخش شود. با این وجود این یافته‌ها در زمینه فن آوری لامپ تقویت صوتی تا سال ۱۹۰۷ عملی نشد. نخستین نمایش از پخش آنی تصاویر دو صوتی (dv،tone) بوسیله «جورجزدیگنوکس» و «ای فورینر» با استفاده از یک غلتک چرخان به عنوان اسکنر و یک ماتریکس با لامپ‌های سلبنیوم ۶۴ به عنوان ریسیور در سال ۱۹۰۹ در پاریس صورت گرفت. در سال ۱۹۱۱ میلادی «بوریس رونسیگ» و دانشجویش «ولادمیرکوسها وریکین» با استفاده از یک اسکنر مکانیکی غلتکی شکل، یک سیستم تلویزیونی را ایجاد کرد که به عقیده خود ورسکین، تصاویر بسیار ساده را از طریق سیم‌ها به بخش‌های الکترونیکی ریسیور منتقل می‌کرد. ولی تا این سیستم جابجایی تصاویر امکان پذیر نبود؛ چرا که حساسیت اسکنر کافی نبوده و لامپ سلنیوم بسیار عایق بندی بود.

در ۲۵ مارس ۱۹۲۵ یک مخترع اسکاتلندی با نام جان لوگی بِرد در فروشگاه زنجیره‌ای سلفریجز در لندن تصاویری متحرک به صورت سایه نما در تلویزیون را به نمایش گذارد. اما در صورتی که تلویزیون به معنای پخش تصاویر زنده، متحرک و تدام دار و نه تصاویر سایه نما و دو صوتی تعریف شود، بگیرد نخستین بار به این فن آوری در دوم اکتبر ۱۹۲۵ دست یافت. وی سپس نخستین نمایش عمومی از یک سیستم تلویزیونی فعال را به اعضای موسسه سلطنتی و یک گزارشگر روزنامه در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۶ در آزمایشگاه خود در لندن ارائه کرد. برخلاف سیستم‌های الکترونیکی با چندین هزار خطوط قابل تجزیه، در مورد قبل، تصاویر اسکن شده به طور عمودی با استفاده از یک دیسک اسکنر با لنزهای دوتایی مارپیچی، شکل اختراعی جان لاجی برد تنها ۳۰ خط قابل تجزیه برای ایجاد یک تصویر قابل درک از چهره انسان داشت.

جان لوگی برد در سال ۱۹۲۷ سیگنالی را برای خطوط تلفن در فاصله ۴۳۸ مایلی بین شهرهای لندن و گلاسگو فرستاد. در سال ۱۹۲۸ شرکت توسعه سینما و تلویزیون بِرد نخستین سیگنال تلویزیونی بین اروپا و آمریکا را بین لندن و نیویورک پخش کرد. وی همچنین یک تلویزیون با رنگ الکترود مکانیکی، مادون قرمز و سه بعدی را با استفاده از لنزها، دیسک‌ها و فیلترهای اضافی به نمایش گذارد و همچنین در کنار این تلویزیون یک سیستم ضبط ویدئویی را در سال ۱۹۲۷ ارائه کرد. که هنوز هم وجود دارد. وی در سال ۱۹۲۹ در نخستین «دفتر خدمات تجربی تلویزیون‌های الکترو مکانیکی» در آلمان حضور یافت و در سال ۱۹۳۱ نخستین برنامه پخش زنده «اسپوم در بای» را ساخت.

در سال ۱۹۳۲ دی تلویزیون با امواج مافوق کوتاه را ابداع کرد. سیستم الکترو مکانیکی بِرد در سال ۱۹۳۶ به بیشترین حد خود شامل ۲۴۰ خط در شبکه تلویزیونی BBC رسید. و سپس «مارکونی رامی» سیستم تلویزیونی با ۴۰۵ خط تجزیه الکترونیکی را ابداع کرد.

«چارلز فرانسیس جنکنیز» در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۵ توانست در آمریکا با استفاده از یک اسکنر با دیسک لنزی شامل ۴۰۸ خط تجریه برای هر تصویر، در هر ثانیه ۱۶ تصویر از آسیاب بادی عروسکی را از یک ایستگاه رادیویی و ردیابی به آزمایشگاه خود در واشنگتن منتقل کند.

آزمایشگاه‌های تلفنی بل در می۱۹۲۵ تصاویر ترام دار از اسلایدها را تولید کرد.

با این وجود دراماتیک‌ترین نمایش تلویزیونی در هفت آوریل ۱۹۲۷ به وسیله «هربرت ای آیوس» ارائه شد. وی با استفاده از تصاویر در مقیاس کوچک (۵/۲ × ۱۲ اینچ) و در مقیاس بزرگ (۳۰ × ۲۴ اینچ) در مسیری بین واشنگتن و نیویورک و از ویپانی تا نیوجرسی،

سیستم‌های تلویزیونی را آزمایش کرد اشیاء به وسیله نوریک اسکنر حاوی یک دیسک با ظرفیت ۵۰ روشن می‌شدند که این دستگاه در هر ثانیه ۱۶ عکس برمی داشت.

تلویزیون الکترونیکی

در سال ۱۹۱۱ یک مهندس با نام «آلن ارشیبا لد کمپل سوئینتون» در خصوص جزئیات چگونگی شکل گیری یک تصویر الکترویکی دور با استفاده از لامپ‌های اشعه کاتود مقاله‌ای در لندن ارائه کرد که در روزنامه تا غیر ارائه شد. این مقاله که بعدها در مقاله‌ای در سال ۱۹۰۸ در نشریه "Nature" (طبیعت) منتشر شد، نخستین مقاله توصیف سیستم‌های تلویزیون‌های الکترونیکی است که اکنون هم مورد استفاده قرار می‌گیرد. سایر سیستم‌ها با استفاده از لامپ اشعه کاتود به عنوان ریسیور (گیرنده) مورد آزمایش قرار گرفتند. ولی ارائه مفهوم استفاده از آنها به عنوان یک فرستنده بسیار طولانی است و در این متن نمی‌گنجد. در اواخر دهه ۲۰ زمانی که هنوز تازه تلویزیون‌های الکترومکانیکی معرفی شده بودند، فیلو فارنس و و لادمیروری گین همچنان به طور جداگانه بر روی گونه‌های مختلف لامپ‌های فرستنده الکتریکی کار می‌کردند. تلویزیونی که بر پایه انتشار الکترون با تجمع الکترون‌های ثانویه در طول دوره اسکن کار می‌کنند نخستین بار به وسیله یک مخترع مجاری به عنوان «کالمان یتهانیی» در سال ۱۹۲۶ ارائه شد. که بعدها در سال ۱۹۲۸ اصلاحاتی نیز روی آن صورت گرفت. در ۷ سپتامبر ۱۹۲۷ " فیلو فارنس با دوربین خود نخستین عکس را در آزمایشگاه خود در خیابان Green شماره ۲۰۲ برداشت که این عکس خط مستقیم ساده‌ای بود. در سال ۱۹۲۸ فارنس سیسیتمی را راه اندازی کرد که برای ارائه یک فیلم متحرک برای تلویزیون و مطبوعات کافی بود. در سال ۱۹۲۹ این سیستم به وسیله حذف یک موتور ژنراتور اصلاح شد به گونه‌ای که این سیستم تلویزیونی اکنون هیچ بخش مکانیکی متحرکی ندارد. در آن سال فیلو فارنس نخستین تصاویر زنده از انسان از جمله یک تصویر (۵/۰/۱۳) اینچی از همسرش با چشم‌های بسته را پخش کرد.

فیلو فارنس نمایش عمومی را از یک سیستم تلویزیونی تمام الکترونیکی برای نخستین بار، در جهان، در ۲۵ اوت ۱۹۳۴ در موسسه فرانکلین در فیلادلفیا ارائه کرد. سایر مخترعین پیش از آن اجزای چنین سیستمی را ارائه کرد. و یا سیستم الکترونیکی را با استفاده از تصاویر و یا فیلم‌های متحرک نشان داده بودند. ولی فیلو فارنس نخستین فردی بود که همزمان از دوربین‌های الکترونیکی و گیرنده‌های تلویزیونی الکترونیکی بهره جست و از آنها تصاویر زنده متحرک و ترام دار ساخت. ولی متاسفانه دوربین‌های وی به نور بسیار زیادی نیاز داشتند. و این باعث توقف در کار می‌شد. «ولادمیروری کین» نیز برای ایجاد تصاویر، اشعه کاتود را مورد بررسی قرار داد در سال ۱۹۳۱ وی و گروه پژوهشیش در آزمایشگاه RCA نخستین دوربین الکترونیکی را با موقعیت ساختند. فیلو فارنس معتقد بود این اختراع، به اختراع دستگاه تجزیه تصویر وی در سال ۱۹۲۷ بسیار شبیه‌است. و این قضیه به دادگاه کشیده شود و حق به فیلو فارنس داده شد. در نوامبر ۱۹۳۹ پس از پایان جلسات دادگاه، گروه RCA به فیلو فارنس چکی به مبلغ یک میلیون دلار معادل (۸/۱۳ میلیون دلار در سال ۲۰۰۶) دادند. تاپدال وسیله به اختراعات وی مجوز داده باشند. در انگلیس «ایساک لوئینرک» از نظر «وری کین» برای ساخت دوربین‌های امیترون استفاده کردند. که اکنون در دوربین‌های مورد استفاده در شبکه BBC، بکار گرفته می‌شود بدین وسیله در دوم نوامبر ۱۹۳۶ یک سروین متشکل از ۴۰۵ خط از استودیوها در «الکساندراپلس» راه اندازی شد و از یک دکل مخصوص بر بالای یکی از برج‌های ویکتوریا برای مدت کوتاهی پخش شد. این سیستم، مشابه سیستم مکانیکی بِرد ولی بسیار معتبرتر و واضح تر از آن بود. بدین ترتیب نخستین سرویس پخش برنامه منظم در جهان راه اندازی شد که این دکل هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرد.

تلویزیون رنگی

اکثر پژوهشگران خدمات تلویزیونی، به وسیله ارائه نخستین سیستم تلویزیونی رنگی مکانیکی در سال ۱۸۸۹ در روسیه به اهمیت رنگ در این سیستم پی بردند. جان لوگی بِرد نخستین سیستم پخش رنگی برنامه‌های تلویزیون را با استفاده از دیسک‌های اسکن، در ۳ ژوئیه ۱۹۲۸ ارائه کرد. این دیسک‌های گیرنده و فرستنده به رسید پیچ‌های spiral سه دانه‌ای قطع می‌شوند که هر یک فیلتر و رنگ اولیه خاص خود را داشت. این سیستم شامل سه منبع نور در انتهای گیرنده و یک تغییر دهنده جریان برای تغییر نور دهی در آنها بود. در سال ۱۹۳۸ فن آوری پوشش سایه (shadow mask) برای تلویزیون‌های رنگی به وسیله در «ورنر فلچسیگ» در آلمان اختراع شد. تلویزیون رنگی در سال ۱۹۳۹ «در نمایشگاه بین‌المللی رادیوئی» در برلین به نمایش گذارده شد در ۱۶ اوت ۱۹۴۴ بِرد یک نمایش تلویزیونی تمام رنگی الکترونیکی را در معرض نمایش گذارد که در این سیستم با ۶۰۰ خط رنگی بافت سه تائی با استفاده از شش اشکن برای ساخت هر تصویر بکار گرفته شده بود.

تلویزیون در آمریکای شمالی

آمریکا USA

تلویزیون رنگی باتوجه به رقابت شدید سیستم‌های فنی برای اعطای مجوز بدینوسیله کمیسیون فدرال ارتباطات برای مصرف تجاری، تاریخچه طولانی در آمریکا دارد. تلویزیون رنگی مکانیکی اسکن شده با استفاده از سه سیستم کامل با بافت‌های فوتو الکترونیکی، فیلترهای رنگی، امپلی فایر و یک سری شیشه برای تبدیل تصاویر آبی، سبز و قرمز به یک تصویر رنگی کامل در ژوئن ۱۹۲۹ توسط آزمایشگاه‌های تل به نمایش گذارده شد. در دوره اسکن‌های الکترونیکی، نخستین نمایش تلویزیون رنگی در پنجم فوریه ۱۹۴۰ بود که این نمایش در آزمایشگاه RCA در نیوجرسی به اعضای گروه پژوهشی FCC نشان داده شد. در این تلویزیون یک گیرنده به وسیله ترکیب نوری تصاویر از دو مجرای مختلف در یک صفحه تصاویر رنگی را تولید می‌کردند. CBS در ۲۸ آگوست ۱۹۴۰ با استفاده از فیلم و در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۰ با استفاده از دوربین‌های زنده بررسی میدان‌های رنگی را آغاز کرد.

سیستم میدان رنگی زنجیره‌ای در CBS تقریباً مکانیکی بود که دیسک داخل آن از فیلترهای سبز، آبی و قرمز ساخته شده بود و با سرعت ۱۲۰۰ دور در دقیقه در داخل دوربین‌های تلویزیون کار می‌کرد. دیسک مشابهی نیز در مقابل لامپ اشعه کاتود در داخل دستگاه گیرنده (ریسیور) جا سازی شده بود. آخرین سیستم رنگی RCA با زنجیره‌ای از نقاط، هیچ بخش متحرکی نداشته و در آن از یک سری شیشه‌هایی برای جداسازی و هدایت نورهای سبز، قرمز، آبی از اشیاء از سه لنز به سه لامپ اسکن و مدارهای الکترونیکی استفاده شده بود که به لامپ‌ها اجازه می‌داد تا سیگنال‌های خود را نقطه به نقطه به صورت چرخشی بفرستند. این سیگنال‌ها به وسیله یک مدار ثانویه در گیرنده دسته بندی شده و به لامپ‌های تصویر سبز، قرمز و آبی فرستاده شده و تا ترکیب باسری دوم شیشه‌ها به یک تصویر رنگی کامل تبدیل می‌شوند.

NBC(تحت مدیریت RCA) نخستین آزمایش تلویزیون رنگی را در ۲ فوریه ۱۹۴۸ صورت دادCBS آزمایشات روزانه میدان‌های رنگی را در اول ژوئن ۱۹۴۱ آغاز کرد. این سیستم‌های رنگی با دستگاه‌های تلویزیون سیاه و سفید کنونی مطابقت نداشته و مانند تلویزیون‌های رنگی دیگر نیز در زمان حاضر در دسترس عموم نبودند. این تست‌ها تنها در معرض دید مهندسان RCA و CBS و خبرنگاران دعوت شده صورت گرفت. «انجمن جنگ تولید» ساخت تلویزیون و تجهیزات رادیویی را برای استفاده عموم از ۲۲ آوریل ۱۹۴۲ تا ۲۰ اوت ۱۹۴۵ متوقف کرد و هرگونه فرصتی را برای معرفی تلویزیون رنگی برای عموم از بین برد.

پیشرفت در تولید تلویزیون‌های رنگی پس از جنگ به وسیله سه سیستم با رقابت برای کسب مجوز با استاندارد PCC برای پخش برنامه‌های رنگی ادامه یافت. سیستم میدان پیاپی CBS که بدون یک آداپتور با دستگاه‌های سیاه و سفید موجود مطابقت نمی‌کنند، سیستم RCA با سیستم زنجیره‌ای نقاء که در سال ۱۹۴۹ با دستگاه‌های سیاه و سفید موجود سازگاری داشته و سیستم CTI که در آن سه بتر و در پشت آن فیلترهای رنگی بود که تصاویر سبز، قرمز و آبی را بر روی یک لامپ تصویر مجزا تولید می‌کرد و شامل یک گیرنده بود که از لنزهایی در مقابل لامپ تصویر برای ترکیب این سه تصویر و ساخت یک تصویر بر روی صفحه نمایش استفاده در طول رقابت‌ها برای دستیابی به مجوز FCC، CBS نخستین نمایش از تلویزیون رنگی را با ارائه یک ساعت برنامه رنگی به طور روزانه از شنبه تا دوشنبه در ۱۲ ژانویه ۱۹۵۰ در واشنگتن آغاز کرد و تا پایان ژانویه ادامه داد که این برنامه‌ها بر روی گیرنده‌های (۱۶-۸) اینچ قابل مشاهده بود باتوجه به رشد تقاضاهای مردم، برنامه‌های تلویزیونی با افزایش تعداد برنامه‌های بعدازظهر از ۱۳ فوریه مجدد آغاز گردید. CBS یک فهرست محدود از برنامه‌های رنگی را از ایستگاه تلویزیونی WCBS خود در نیویورک از ۱۴ نوامبر ۱۹۵۰ آغاز کرد که این برنامه‌ها دوشنبه تا شنبه با ۱۰ گیرنده رنگی در معرض دید عموم بود. تمامی این برنامه‌ها با استفاده از دوربین رنگی متعلق CBS پخش شد. استودیوی پخش برنامه‌ها در نیویورک از ۱۳ دسامبر با استفاده از کابل هم محور به استودیوی تلویزیونی WCAU در فیلادلفیا نیز گسترش یافت. پس از یک سری گزارشات که در سپتامبر ۱۹۴۹ ارائه شد، FCC دریافت سیستم‌های RCA، CTI با مشکلات فنی، تولید رنگ نامناسب و تجهیزات گزان همراه است بنابراین سیستم CBS به عنوان استاندارد بخش برنامه‌های رنگی آمریکا در ۱۱ اکتوبر ۱۹۵۰ انتخاب شد. قانون ناموفق RCA، نخستین سری پخش برنامه‌های رنگی را تا ۲۵ ژوئن ۱۹۵۱ به تعویتی انداخت. مجدداً در پخش برنامه‌ها محدودیت ایجاد شد. برنامه‌ها، قابل مشاهده بر روی دستگاه‌های سیاه و سفید نبودند و اینگونه گزارش شده بود که تنها ۳۰ گیرنده رنگی در منطقه نیویورک در دسترس هستند. شبکه‌های تلویزیون رنگی با سریال‌های روزانه «جهان از آن توست» و «خانه داران مدرن» هفته دیگری را آغاز کردند.

در حالیکه پخش برنامه‌های رنگی CBS به تدریج به ۱۲ ساعت در هفته افزایش یافته و این شبکه رنگی تا شهر شیکاگو و به ۱۱ مرکز دیگر گسترش یافت، موفقیت تجاری آن به دلیل کمبود گیرنده‌های رنگی مورد نیاز برای دیدن برنامه‌ها، مخالفت تولید کنندگان با ساخت آداپتور برای دستگاه‌های سیاه و سفید موجود و عدم تمایل تبلیغ کنندگان برای حمایت از شبکه‌های غیرموفق، از بین رفت. CBS در آوریل یک تولید کننده تلویزیونی خریداری کرد و در سپتامبر ۱۹۵۱ تولید را آغاز کرد و تنها مدل رنگی CBS کلمبیا تولیدی آنها بود. اما زمان برای جبران دیر بود و تنها ۲۰۰ دستگاه تولید شد که ۱۰۰ دستگاه آن به فروش رفت و CBS برای جلوگیری از خسارات، تمامی دستگاه‌ها را برگرداند. صنعت تلویزیون آمریکا پیش از CBS، بوسیله " کمیته ملی سیستم‌های تلویزیونی آمریکاً در سال‌های ۵۳-۱۹۵۰ بوجود آمد و هدف این کمیته راه اندازی یک سیستم رنگی مطابق با دستگاه‌های سیاه و سفید کنونی بوده که استانداردهای کیفیت FCC را نیزبا اجزای سخت‌افزاری RCA داشته باشد. زمانیکه CBS پیش از کنگره در ماه مارس ۱۹۵۳ اعلام کرد دیگر قصد تولید سیستم‌های رنگی را دیگر، راه برای ورود NTSC برای دستیابی به مجوز FCC در ژوئن ۱۹۵۳ باز شد و این شرکت در ۱۷ دسامبر به این مجوز دستیافت. نخستین برنامه تلویزیونی با استفاده از سیستم رنگی NTSC، پخش آزمایشی یک اپیسود از NBC در ۳۰ اوت ۱۹۵۳ بود. دستگاه رنگی RCA از سال ۱۹۵۴ :

NBC نخستین برنامه رنگی را در اول ژانویه ۱۹۵۴ با نمایشی آغاز کرد که در سراسر آمریکا بر روی گیرنده‌های رنگی RCA، جنرال الکتریک، فیلکو، رتیئون، هاضمن، پسیفیک مرکوری و... قابل دریافت بود. در ۲۸ فوریه تنها یک مدل رنگی «وستینگ هاوس» به قیمت ۲۹۵/۱ دلار معادل ۴۰۰/۹ دلار در سال ۲۰۰۶، در نیوبورک وجود داشت که به طور کلی به عنوان نخستین گیرنده با NTSC رنگی، برای استفاده عموم تعیین شد. در آوریل مدل رنگی ارزان قیمت سری ساخت RCA به دلالان عرضه شد. نخستین سریال رنگی تلویزیون «سریال ازدواج» به عنوان یک سریال کمدی زنده در تابستان ۱۹۵۴ به وسیله NBC ارائه شد. سریال ادبی «تئاتر فورد» نخستین برنامه رنگی فیلمی شکلی بود که در اکتبر به وسیله NBC ساخته شد. NBC که شرکت RCA را نیز تحت مدیریت داشت، پیشتاز در برنامه سازی رنگی بود، چرا که شرکت RCA در دهه ۵۰ موفق‌ترین خطوط دستگاه‌های رنگی را ارائه کرد و تا سال ۱۹۵۹ نیز تنها تولید کننده دستگاه‌های رنگی بود. CBS و ABC نیز که با تولید کنندگان چندان سازگاری نداشتند و مشتاق بر ادامه تولید رقیب خود نبودند؛ وارد بخش تولید دستگاه‌های رنگی شدند.

CBS تمامی برنامه‌های رنگی منظم خود را در این سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۵ ارائه کرد؛ در حالیکه ABC نخستین سریال رنگی خود را تا سال ۱۹۶۲ به تعویق انداخت. شبکه «دو مونت» که تا سال ۱۹۵۴ شاهد کاهش درآمد مالی بود، یکسال بعد از آن، ملذل شد. بنابراین تا سال ۱۹۶۴ تنها ۱/۳ درصد از تلویزیون‌های خانگی در آمریکا رنگی بودند. NBC با اعلام اینکه تمامی برنامه‌های آن شبکه در پائیز ۱۹۶۵ رنگی خواهد بود، سازمان دهنده توسعه سریع برنامه‌های رنگی نام گرفت. تمامی سه شبکه پخش برنامه‌های تلویزیونی تا فصل ۶۷- ۱۹۶۶، زمان پخش برنامه‌های رنگی را وارد سیستم خود کردند. اما تعداد تلویزیون‌های رنگی فروخته شده در آمریکا تا سال ۱۹۷۲ از تعداد تلویزیون‌های سیاه و سفید کمتر بود. سال ۱۹۷۲ نخستین سالی بود که میزان خرید دستگاه‌های رنگی از ۵۰ درصد فراتر رفت. در این سال همچنین باتوجه به میزان فروش تلویزیون‌های، آگهی برای این تلویزیون‌ها پیش از برنامه پایان یافت.

کوبا

کوبا در سال ۱۹۵۸ با استفاده از استاندارد NTSC و تجهیزات RCA در شبکه ۱۲ هاوانا، دومین کشور جهان در زمینه ارائه برنامه‌های تلویزیونی رنگی، معرفی شد. ولی پخش این برنامه‌ها در سال ۱۹۵۹ در زمان انقلاب کوبا و تعطیلی ایستگاه‌های تلویزیونی متوقف شد و در سال ۱۹۷۵ با وارد کردن تجهیزات از NEC ژاپن و SECAM جماهیر شوروی که مطابق با استاندارد NTSC بودند، از سرگرفته شد.

مکزیک

در مکزیک " گوئیلرموگنزاس کامازاناً (۱۹۶۵-۱۹۱۷) یک سیستم اولیه پخش رنگی را ابداع کرد. وی در سال‌های ۱۹۴۲، ۱۹۶۰ و۱۹۶۲ حق اختراع برای سیستم‌های تلویزیونی رنگی را دریافت کرد. حق اختراع (به ثبت رسیده در ۱۹ آگوست ۱۹۴۰) برای تنظیم کننده (آداپتور) فیلتر رنگی برای تلویزیون سیاه و سفید در سال ۱۹۴۲ اعطا شد که این سیستم مثابه گیرنده‌های رنگی بود که در سال ۱۹۳۶ توسط جان لوگی بِرد در بریتانیا و در آگوست ۱۹۴۰ بوسیله شرکت CBS در آمریکا ارائه شده بود. در ۳۱ اوت ۱۹۶۴ «کامراناً نخستین پخش رنگی خود را از آزمایشگاهش در» گیک آزمایشات رادیوی مکزیک«در خیابان» لوسرناً در شهر «مکزیکوسیتی» فرستاد. این سیگنال ویدئویی با فرکانس ۱۱۵ مگاهدترز و با جسامد صوتی ۴۰ متر باند (metre band) پخش شد. وی اجازه ساخت نخستین تبلیغ رنگی را در مکزیک در ۸ فوریه ۱۹۶۳ دریافت کرد و «برنامه Paraiso Infantil» ساخت وی، از تلویزیون XHGC شهر مکزیکوسیتی پخش شد.

کانادا

تلویزیون رنگی به محض پخش برنامه‌های تلویزیونی رنگی در آمریکا، از کانادا نیز متداول شد. ایستگاه‌های تلویزیونی این کشور ساخت برنامه‌های تلویزیونی رنگی خود را از سال ۱۹۶۶ آغاز کردند.

تلویزیون رنگی در اروپا

تلویزیون رنگی در اروپا با کمی تاخیر ساخته شد و باتوجه به برخی مشکلات فنی به تعویق افتاد. اروپائی‌ها باتوجه به اتخاذ تصمیماتی برای ارائه سیستمی با ۶۲۵ خط نور برای پخش برنامه‌های سیاه و سفید و با فریم کمتر اما پهنای باند بزرگتر، نتوانستند به طور مستقیم استاندارد رنگ آمریکا را در پیش گیرند.

این امر در هر صورت یک فقدان صلاحیت محسوب می‌شد، چرا که شامل مشکلاتی در زمینه رنگ بود که با معرفی دستگاه‌های ضبط ویدئویی در اواخر دهه ۵۰ این مشکلات شدت پیدا کرد. از آنجا که در آن زمان استودیوهای پخش برنامه‌های تلویزیونی دولتی بودند، انگیزه‌های تجاری نیز کمتر مطرح بود.

گرچه کار بر روی سیستم‌های گودبرداری رنگ‌های مختلف با ثبت نخستین اختراع SECAM در سال ۱۹۶۵، تقریباً از دهه ۵۰ آغاز شد، سال‌ها گذشت تا بالاخره نخستین برنامه‌های تلویزیونی در سال ۱۹۶۷ پخش شد. آلمانی‌ها باتوجه به نارضایتی از عملکرد NTSC و اقدامات اولیه SECAM، در سال ۱۹۶۳ گیرنده PAL را راه اندازی کردند. این سیستم مشابه NTSC بود ولی برخی از نظرات SECAM را نیز بکار برده بود.

فرانسوی‌ها در این زمینه از SECAM تبعیت کرده و به طور عمده از روس‌ها در این زمینه استفاده کردند.

نخستین گیرنده‌های PAL با مشخصات کامل به یک خط تاخیری فرا صوتی دقیق وابسته بود که در نخستین روزهای سنجش حدود هزینه‌های گیرنده را جبران می‌کرد. سایر سیستم‌های کدبرداری رنگ که تا آن زمان تصویب شده بودند، بر مشکلات رنگ در NTSC فائق می‌آمدند ولی گیرنده PAL از آن جهت منحصر بفرد بود که می‌توانست به عنوان یک گیرنده اقتصادی بدون استفاده از یک خط تاثیری، با عملکرد بهتر و در مواردی بهتر از یک معادل مدل NTSC ساخته شود.

SECAM به چنین دقتی برای خط تاخیری خود نیاز نداشت و می‌توانست از گونه‌های فلزی ارزان قیمت تر و از لحاظ میدان مغناطیسی قویتر بهره مند شود. در زمان آغاز استفاده از گیرنده‌ها PAL در پخش برنامه‌ها در سال ۱۹۶۷ با تعصب مشاهده شد که پیشرفت‌ها در تکنیک‌های ساخت شیشه (آینه) هزسینو دقت در خطوط تاخیررا به حدی پائین آورد که گیرنده با سیستم PAL آسان نیز از لحاظ تجاری به سختی ساخته می‌شود و تمامی گیرنده‌های SECAM همانند گیرنده‌های PAL خط تاخیر را عملاً بکار می‌گرفتند. تا پایان قرن ۲۰ خطوط تاخیر از شیشه به طور کامل در تمامی معادل‌های الکترونیکی خود جایگزین شدند و تقریباً تمامی دستگاه‌های تلویزیونی اکنون می‌توانند گیرنده‌های PAL، SECAM و NTSC را کدبرداری کنند.

نخستین پخش برنامه رنگی در اروپا بوسیله شبکه دوی BBC در اول ژوئیه ۱۹۶۷ با گیرنده PAL آغاز به کار کرد. نخستین پخش در غرب آلمان در ماه اوت در پی فرانسه در ماه اکتبر صورت گرفت. سیستم PAL اکثر کشورهای اروپای شرقی و انگلیس، پرتقال، بلژیک، هلند، اتریش، مجارستان و امپراطوری چین و اتومن منتشر شد.

در ایتالیا بر سه تصویب یک سیستم تلویزیونی رنگی ملی با نام ISA ساخته شده به وسیله «ایندیست»، مشاجراتی صورت گرفت و این عقیده سرو صدا به راه انداخت. در نتیجه ایتالیا یکی از آخرین کشورهای اروپایی بود که پس از آزمایشات فنی طولانی به طور رسمی سیستم PAL را در سال ۱۹۷۷ تصویب کرد.

فرانسه، لوکزامبورگ و شوروی و دیگر قلمروهای خارجی آنها سیستم SECAM را انتخاب کردند. SECAM یک انتخاب رایج در کشورهای با پستی و بلندی زیاد و کشورهای با اساس گسترده نصب تجهیزات سیاه و سفید بود، چرا که سیگنال ناهموار SECAM بهتر با این مکان‌ها سازگار بود. تنها نقص واقعی SECAM این بوده که بر خلاف NTSC و PAL، دسترسی به پس تولید یک SECAM کدبرداری شده، بدون یک کاهش عمیق در کیفیت عملاً امکان پذیر نیست. نخستین پخش برنامه رنگی مرتب با استفاده از SECAM در اول اکتبر ۱۹۶۷ در شبکه دوی فرانسه صورت گرفت. در فرانسه و انگلیس برنامه‌های تلویزیونی رنگی در فرکانس UHF تولید می‌شد که تا دهه ۸۰ در بریتانیا با ۴۰۵ خط نور و در فرانسه با ۸۱۹ خط شکل می‌گرفت. (فرکانس VHS برای تصاویر سیاه و سفید استفاده می‌شد) سایر کشورها نیز که تصاویر سیاه و سفید با ۶۲۵ خط نور را بر روی فرکانس‌های UHF، VHF به نمایش می‌گذاردند، برنامه‌های رنگی را بر روی شبکه‌های مشابه به سادگی پخش می‌کردند. لازم به ذکر است که برخی برنامه‌های تلویزیونی بریتانیا به ویژه برنامه‌هایی که به وسیله شبکه تفتنی ITC و یا برای آن شبکه ساخته می‌شدند، پیش از معرفی تلویزیون رنگی به این کشور برای فروش به شبکه‌های آمریکایی ساخته می‌شدند.

نخستین برنامه تلویزیونی بریتانیا به شکل رنگی، یک سریال درام با عنوان «ماجراجویی آقای لانسلوت» بود که نخستین با به صورت سیاه و سفید در سال ۵۷-۱۹۶۵ ساخته شد و بعدها برای فروش به شبکه NBC آمریکا به صورت رنگی درآمد.

تلویزیون رنگی در کشورهای آسیایی مجاور اقیانوس آرام

در ژاپن شرکت NHK با استفاده از یک نوسان در سیستم NTSC در ۱۰ سپتامبر ۱۹۶۰ یک تلویزیون رنگی را معرفی کرد. با این وجود سایر کشورهای این منطقه از جمله سنگاپور(۱۹۷۳)، نیوزیلند(۱۹۷۳) و هند (۱۹۸۲) و استرالیا(۱۹۷۵) تا مدت‌ها بعد این روش را بکار نگرفتند و در عوض سیستم PAL را بکار گرفتند. کره جنوبی تلویزیون رنگی را با استفاده از سیستم NTSC تا سال ۱۹۸۰ معرفی نکرد؛ گرچه این کشور این تلویزیون‌ها را برای صادرات تولید می‌کرد.

تلویزیون رنگی در آفریقا

نخستین خدمات رنگی تلویزیون در آفریقا در سال ۱۹۷۳ با استفاده از سیستم PAL در جزیره «زن زیبار» تانزانیا معرفی شد. در آن زمان آفریقای جنوبی هیچ سرویس تلویزیونی نداشت (باتوجه به مخالفت‌های رژیم آپارتاید)، اما در سال ۱۹۷۶ یک سرویس راه اندازی شد. نیجریه در دهه ۷۰ سیستم PAL را برای پخش برنامه‌های رنگی اتخاذ کرد ولی کشورهای نظیر غنا و زیمبابوه تا دهه ۸۰ با سیستم سیاه و سفید کار می‌کردند.

تلویزیون رنگی در آمریکای جنوبی

دراوایل دهه ۷۰ برزیل نخستین کشور در آمریکای جنوبی بود که با استفاده از سیستم PAL با عنوان PAL-M در ترکیب با سیستم NTSC و PAL تصاویر رنگی تلویزیونی را دریافت کردند. نخستین برنامه رنگی در ۱۹ فوریه ۱۹۷۲ پخش شد.

پخش تلویزیون

در سایر کشورهای آمریکایی از سیستم NTSC به تنهایی استفاده می‌شد. (برای کشورهای مجزا از فهرست معرفی تلویزیون در کشورها استفاده کنید) آمریکا و کانادا : در بخش زیرلیستی است که نشان می‌دهد چه زمان در استان‌های کانادا و آمریکا نخستین ایستگاه‌های تلویزیونی رسمی آغاز به کار کرد.

آمریکا

نخستین سرویس تلویزیونی منظم در آمریکا در دوم جولای سال ۱۹۲۸ راه اندازی شد. «کمیسیون رادیویی فدرال»، «سی اف جنکینس» را برای پخش برنامه از ایستگاه «ویتون» در «مری لند» در حومه واشنگتن تعیین کرد. ولی برای حداقل ۱۸ ماه نخست، تنها تصاویر سایه نما از فیلم متحرک پخش می‌شد. ایستگاه رادیویی WRNY به سازمان دهندگی «هوگوگرنسبک» با مسئولیت محدود برای پخش برنامه‌های تلویزیونی زنده در شهر نیویورک با استفاده از تصاویر ۴۸ خطی در ۱۴ آگوست ۱۹۲۸ راه اندازی شد. به طور همزمان گزنسبک نخستین مجله مربوط به تلویزیون در جهان را با همان عنوان منتشر کرد. ایستگاه تلویزیونی جنرال الکتریک در «اسچنکتادی» نیویورک از ۱۳ ژانویه ۱۹۲۸ به طور نامنظم آغاز به کار کرد و از طریق امواج کوتاه با تصاویر ۴۸ خطی نورهای انعکاس را پخش می‌کرد که تا ماه سپتامبر به هفته‌ای چهار برنامه رسید. ایستگاه AB × W۲ با سیستم CBS در شهر نیویورک نخستین برنامه‌های هفتگی خود را در ۲۱ جولای ۱۹۳۱ با استفاده از سیستم الکترومکانیکی ۶۰ خطی آغاز کرد. در نخستین برنامه «شهردار جیمی واکر» ، «بوسرل سیستر»، «کیت اسمیت» و «جرج گرشوین» دخالت داشتند. این سرویس در فوریه سال ۱۹۳۳ پایان یافت. «دان لی» در دسامبر ۱۹۳۱ ایستگاه AO× W۲ را در لوس آنجلس راه اندازی کرد. این ایستگاه تلویزیونی با استفاده از فرکانس UHF برنامه‌هایی را به طور منظم به استثنای یکشنبه‌ها و روزهای تعطیل تا چندین سال پخش می‌کرد. تا سال ۱۹۳۵ م استودیوهای پخش برنامه‌های تلویزیونی الکترومکانیکی با وضوح پایین، در آمریکا ظاهر شدند؛ به استثنای دانشگاه‌های دولتی که این روند تا سال ۱۹۳۹ به طول انجامید. کمیسیون فدرال ارتباطات در آمریکا دریافت هیچ استانداری فنی مشخصی برای روند تولید تلویزیون وجود ندارد، بنابراین تمامی ایستگاه‌های تلویزیونی مشابه در آمریکا تنها مجوز آزمایشی دریافت کردند و هیچ مجوز تجاری داده نشد. نمایش یک سیستم تماماً الکترونیکی توسط «فیلو فارنس ورث» در موسسه فرانکلین در فیلادلفیا، خط مستقیمی در جهت آینده تلویزیون ایجاد کرد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۶، شبکه وان لی نمایش یک ماهه‌ای را در تلویزیون با وضوح بالا در بر روی ریسور (گیرنده) AO× W۶ (و بعدها KTSL) با تصویر ۳۰۰خطی از یک فیلم متحرک آغاز کرد. شبکه ۱۹۳۶ ارائه کرد و در ششم نوامبر نخستین برنامه عمومی خود را در مطبوعات پخش کرد. شبکه NBC پخش برنامه‌های منظم خود را در ۳۰ آوریل ۱۹۳۶ با پخش یک برنامه از افتتاحیه «نمایشگاه جهانی ۱۹۳۹ در نیویورک» آغاز کرد. تا ژوئن ۱۹۳۹ برنامه‌های تلویزیونی منظم الکترونیکی با ۴۴۱ خط نور در شهر نیویورک و لوس آنجلس و تا ماه نوامبر در ایستگاه جنران الکتریک در «سچنکتاری» در دسترس بود. از ماه می‌تا دسامبر ۱۹۳۹، ایستگاه NBC جنرال الکتریک در شهر نیویورک هر هفته از چهارشنبه تا یکشنبه برنامه پخش می‌کرد و به طور کلی در هر ماه ۵۸ ساعت برنامه داشت. این برنامه‌ها ۳۳درصد اخبار، ۲۹درصد درام و ۱۷درصد برنامه‌های آموزشی بود که به طور متوسط دو هزار دستگاه گیرنده و بین پنج تا هشت هزار بیننده تا پایان سال از این برنامه‌ها بهره می‌جستند. یک خودروی کوچک می‌توانست حوادث را تا ۱۰ مایل فاصله از فرستنده که بر بالای «ساختمان امپراطوری دولتی آمریکاً قرار داشت، پوشش دهد. کابل هم محور برای پوشش حوادث در» باغ مادیسون" بکار گرفته شد. منطقه تحت پوشش برای یک تصویر خوب دایره‌ای به شعاع ۴۰ تا ۵۰ مایل از ساختمان امپراطوری بود که این منطقه پیش از ۱۰ میلیون نفر را پوشش می‌داد. FCC در دوم می۱۹۴۱، استانداردهای مهندسی تلویزیون NTSC را با ۵۲۵ خط و ۳۰فریم و با صدایی که با تغییر در فرکانس ایجاد می‌شود، اتخاذ کرد. دستگاه‌هایی که تا سال ۱۹۳۹ با تجزیه کمتر، به فروش رفت، هنوز هم برای کسب استانداردهای جدید قابل تغییر هستند. FCC دریافت زمان برای ارائه مجوز تجاری به تلویزیون فرا رسیده و بنابراین نخستین مجوز این چنینی در ا ول جولای ۱۹۴۱ به ایستگاه‌های تلویزیونی CBS، NBC در نیویورک و پس از آن به ایستگاه فیلکو در فیلادلفیا اعطا شد. پس از پیوستن آمریکا به جنگ جهانی دوم، FCC زمان مورد نیاز برای پخش برنامه را برای اعطای مجوز تجاری از ۱۵ ساعت در هفته به ۴ ساعت کاهش داد. اکثر ایستگاه‌های تلویزیونی از پخش برنامه محروم شدند. برنامه‌هایی نظیر سرگرمی‌هایی همچون بوکس، حوادث باغ مادیسون و اخبار جنگ نیز به برنامه‌ها افزوده شدند. در سال ۱۹۴۲م، پنج هزار دستگاه در دست استفاده بود ولی تولید برنامه‌های جدید تلویزیونی، رادیویی و سایر تجهیزات پخش برای اهداف شهری از آوریل ۱۹۴۲ تا آگوست ۱۹۴۵ تعطیل شد.

کانادا

" شرکت پخش برنامه کاناداً شبکه آمریکایی NTSC با سیستم ۵۲۵ خط نور را به عنوان استاندارد پخش خود تعیین کرد. این شبکه در سپتامبر ۱۹۵۲ پخش تلویزیونی خود را آغاز کرد. نخستین برنامه ششم سپتامبر ۱۹۵۲ از ایستگاه CBFT در کبک در مونترال پخش شد. این شبکه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی برنامه پخش می‌کرد. دو روز بعد از آغاز کار این شبکه در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۲ ایستگاه CBLT در اونتاریو، تورنتو آغاز به کار کرد. این شبکه یک ایستگاه انگلیسی زبان برای این کشور بود. نخستین ایستگاه تلویزیونی خصوصی در اکتبر ۱۹۵۳ در سادبیوری، اونتاریو (با عنوان CKSO) راه اندازی شد.

فرانسه

در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱ نخستین برنامه تلویزیونی با استاندارد ۳۰ خطی به وسیله «رنه بار تلمی» پخش شد. در ۶ دسامبر ۱۹۳۱ «هنری دی فرانس» شبکه CGT را راه اندازی کرد. در دسامبر ۱۹۳۲ «بارتلقی» یک برنامه آزمایشی سیاه و سفید را با عنوان (تلویزیون پاریس) (در ۶۰ خط) یک ساعت در هفته پخش کرد که بعدها از اوایل ۱۹۳۳ به پخش روزانه مبدل شد. نخستین شبکه رسمی تلویزیون فرانسه در ۱۳ فوریه ۱۹۳۵ با ۶۰ خط با پخش برنامه از ۸:۱۵ تا ۸:۳۰ شب رسماً آغاز به کار کرد. این برنامه با بازی «بیاتریس برتی» از استودیوی «رادیو- پی تی تی ویژن» در پاریس صورت گرفت. این برنامه دامنه ۱۰۰ کیلومتری داشت. در ۱۰ نوامبر، «جرج مندل» رئیس استودیوی PTT نخستین برنامه تلویزیونی را در ۱۸۰ خط نور از فرستنده برج ایفل پخش کرد. در قرن ۱۸ «سوزی وینکر» نخستین گوینده از ماه ژوئن به بعد، برنامه‌ای را از خبرگزاری پخش کرد. برنامه‌ها از چهارم ژانویه ۱۹۳۷ فهرست منظمی یافت و در طول هفته ساعت ۱۱:۳۰-۱۱ صبح و ۸:۳۰-۸ شب و در روزهای یکشنبه از ۷:۳۰- ۵:۳۰ بعدازظهر پخش شد. در جولای ۱۹۳۸ حکمی برای سه سال برای استاندارد با فرکانس VHF با ۴۵۵ خط نور تعیین شد. در سال ۱۹۳۹ تنها حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ دستگاه تلویزیون شخصی وجود داشت که برخی در اماکن عمومی نیز در دسترس بود. با ورود فرانسه به جنگ جهانی دوم در سال مذکور، پخش برنامه‌ها متوقف شد و فرستنده برج ایفل خراب شد. در سوم سپتامبر ۱۹۴۰ تلویزیون فرانسه به وسیله نیروهای اشغالگر آلمان مصادره شد. یک توافقنامه فنی بوسیله شرکت (Compagnie des Comptevrs) و شرکت «تله فونکن» به امضا رسید و یک توافقنامه مالی برای آغاز سرویس دهی بوسیله وزارت ملی پست و رادیوی آلمان به امضا رسدی در ۷ می۱۹۴۳ در ساعت ۳ بعدازظهر نخستین برنامه مجدداً پخش شد. این برنامه از تلویزیون پاریس در «کاگناک جی» پخش شد. این برنامه‌های منظم (پنج ساعت و یک ربع در روز) تا ۱۶ آگوست ۱۹۴۴ ادامه یافت. حدود یک هازر دستگاه با ۴۴۱ خط- اکثراً در بیمارستان‌های سربازان- این برنامه‌ها را مشاهده می‌کردند. در سال ۱۹۴۴ «رنه بارتلمی» یک استاندارد تلویزیوین ۸۱۹ خطی را ارائه کرد. بارتلمی در طول دوران اشغال، به تلویزیونی با ۱۰۱۵ و حتی ۱۰۴۲ خط دست یافت. در اول اکتبر ۱۹۴۴ خدمات تلویزیونی پس از آزادسازی پاریس آغاز شد. این خدمات از استودیوهای «کوگناک- جی» پخش شد. در اکتبر ۱۹۴۵ پس از تعمیرات، فرستنده برج ایفل دوباره راه اندازی شد. در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۸ «میتراند» استاندارد پخش برنامه‌های ۸۱۹ خطی را تصویب کرد که پخش آنها در اواخر ۱۹۴۹ بدان شکل آغاز شد. فرانسه تنها کشور اروپایی بود که این گونه برنامه را تصویب کرد. (سایر کشورها برنامه‌های با خطوط ۶۲۵ را انتخاب کردند.)

آلمان

پخش برنامه‌های الکترومکانیکی در آلمان در سال ۱۹۲۹ آغاز شد ولی این برنامه‌ها تا سال ۱۹۳۴ صامت بود. سرویس شبکه الکترونیکی در ۲۲ مارس ۱۹۳۵ با ۱۸۰ خط نور با استفاده از سیستم رابط فیلم و یا دوربین‌هایی با دیسک نیپکو آغاز شد. پخش برنامه‌ها با استفاده از دوربین‌های بر مبنای میدان یونی در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۶ آغاز شد. بازبینهایی تابستانی المپیک برلین با استفاده از دوربین‌های الکترونیکی با میدان یونی و دوربین‌های رابط فیلم در آگوست ۱۹۳۶ در برلین و هامبورگ ضبط و پخش شد. اتاق‌هایی با ظرفیت ۲۸ نفر با یک تلویزیون برای استفاده در اختیار افراد فاقد تلویزیون قرار گرفت. آلمانی‌ها در فوریه ۱۹۳۷ سیستم با ۴۴۱ خط را در اختیار گرفتند و در طول جنگ جهانی دوم آن را به خارج از برج ایفل و به فرانسه بردند. در پایان جنگ جهانی دوم، «شبکه رادیویی نیروهای مسلح» در آمریکا با هدف ارائه برنامه تلویزیونی آمریکایی برای نیروهای اشغالگر در آلمان، از گیرنده‌های تلویزیون آمریکا برای ساخت برنامه‌های ۵۲۵ خطی استفاده کرد. آنها برای جلوگیری از نوسانات خطوط برق، فرکانس عمودی را به ۵۰ هر تز تغییر داد و فرکانس افقی را از ۷۵۰ و ۱۵ هرتز به ۶۲۵ و ۱۵ هرتز و بلندی خطوط را ۵/۰ میکرو ثانیه تغییر داد. گیرنده‌های تلویزیونی آمریکا با این سینگال یک سیستم ۶۲۵ خطی با بُرد(Field) ۵۰ را ایجاد کردند که به یک استاندارد در آلمان مبدل شد.

بریتانیای کبیر

نخستین برنامه تلویزیونی بریتانیا به وسیله سیستم تلویزیونی الکترومکانیکی بِرد در سپتامبر ۱۹۲۹ در فرستنده رادیو بی‌بی‌سی ساخته شد بایرد تا سال ۱۹۳۰ تعداد محدودی برنامه برای پنج روز هفته تولید کرد. در ۲۲ اوت ۱۹۳۲ شبکه بی‌بی‌سی خدمات منظم شخصی خود را با استفاده از سیستم ۳۰ خطی الکترومکانیکی بِرد راه اندازی کرد که این سرویس تا ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۵ ادامه یافت. در دوم نوامبر ۱۹۳۶، بی‌بی‌سی پخش برنامه‌ها را با یک سرویس سیستم دوگانه آغاز کرد. این سیستم چیزی بین استاندارد ۴۰۵ خطی «مارکونی- اپی» و استاندارد ۲۴۰ خطی بِرد بود و با پخش برنامه از «الکساندراپلس» در لندن شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی را به نخستین سرویس تلویزیونی منظم با وضوح بالا در جهان مبدل کرد. دولت بریتانیا باتوجه به پیشنهاد کمیته ویژه مشاوره، تصمیم گرفت به سیستم «مارکونی- رامی» توجه بیشتری نشان داده و سیستم بِرد را در فوریه ۱۹۳۷ منحل کرد. شبکه‌های تلویزیونی در لندن از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ به طور متوسط روزانه چهار ساعت برنامه پخش کردند که ۱۲ تا ۱۵ هزار گیرنده آنها را دریافت می‌کردند. برخی دستگاه‌های تلویزیونی در رستوران‌ها و قهوه خانه‌ها برای مشاهده مسابقات ورزشی بعضی اوقات ۱۰۰ بیننده داشتند. آغاز جنگ جهانی دوم موجب تعطیلی در پخش برنامه‌های بی‌بی‌سی در اول سپتامبر ۱۹۳۹ و آغاز مجدد آن از «الکساندرا پلس» در ۷ ژوئن ۱۹۴۶ شد. نخستین برنامه زنده از قاره اروپا در ۲۷ اوت ۱۹۵۰ پخش شد. نخستین برنامه زنده بریتانیا در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۲ به وسیله ماهواره «تل استار» از آمریکا پخش شد.

اتحاد جماهیر شوری

اتحاد جماهیر شوری در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۱ پخش برنامه تلویزیونی را با پخش آزمایشی برنامه الکترومکانیکی با ۳۰ خط را در مسکو آغاز کرد و نخستین تلویزیون را در سال ۱۹۳۲ به طور تجاری تولید کرد. نخستین برنامه تلویزیونی آزمایشی الکترونیکی با استفاده از تجهیزات تولیدی و نصب شده بوسیله RCA در ۹ مارس ۱۹۳۷ در مسکو پخش شد. پخش منظم برنامه در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۱ در این کشور آغاز شد.

پیشرفت‌های بعدی

نخستین پخش منظم برنامه در کانادا در سال ۱۹۵۲ با احداث دو ایستگاه تلویزیونی آغاز شد. CBS دو ایستگاه یکی در ۶ سپتامبر در مونترال، کبک و دیگری را دو روز بعد در تورنتو، اونتاریو راه اندازی کرد.

نوآوری‌های فنی

نخستین برنامه تلویزیونی زنده فرا قاره‌ای در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا در چهارم سپتامبر ۱۹۵۱ از کنفرانس معاهده صلح ژاپن پخش شد. در سال ۱۹۵۸، CBC بزرگترین شبکه تلویزیونی جهان را از سیدنی، نوا اسکاتیا به ویکتوریا، انگلیس- کلمبا تکمیل کرده نخستین پخش زنده مدام از اخبار فوری در جهان به وسیله CBC در طول حادثه معدن «اسپرینگ میل» در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۸ صورت گرفت. تنظیم برنامه‌ها در ایستگاه‌های تلویزیونی صورت گرفت (برخی اوقات شبکه نامیده می‌شود). در ابتدا راه‌های زمینی راه‌های پخش برنامه‌های تلویزیونی بودند؛ زیرا قوانین دولت عادی و پهنای باند محدود بود. در آمریکا کمیسیون فدرال ارتباطات در سال ۱۹۴۱ به ایستگاه‌های تلویزیونی اجازه پخش تبلیغات را داد، ولی لزوم اخذ مجوز را تعهد به خدمات عمومی تعیین کرد. انگلیس بالعکس یک روش متفاوت را انتخاب کرد و هزینه‌ای را برای ارائه مجوز برای صاحبان شبکه تلویزیونی تعیین کرد تا از آن برای تامین بودجه مورد نیاز شبکه BBC به عنوان یک شبکه دولتی استفاده کند. توسعه در بخش تلگراف و ماهواره به معنای پخش برنامه در دهه ۷۰ موجب شد تا تجار به سوی سرمایه گذاری در زمینه ایجاد شبکه‌ها روی آورند و موجب افزایش تعداد شبکه‌های تلویزیونی نظیر HBO و SKY شوند.

برداشت کلی

هر کشور در جهان اکنون عملاً حداقل یک شبکه تلویزیونی را راه اندازی کرده‌است. صنعت تلویزیون اکنون در تمام جهان رشد داشته و موجب شده تا هر کشور فرهنگ و روابط اجتماعی خود را با یکدیگر تبادل کنند.

دستگاه‌های تلویزیونی

در دوره تلویزیون‌های الکترود مکانیکی، دستگاه‌های تلویزیون ساخته شده با مجوز تجاری از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۴ در بریتانیا، آمریکا و روسیه به فروش رفتند. نخستین تلویزیون در سال ۱۹۲۸ به وسیله بِرد در بریتانیا و آمریکا به فروش رفت که در آن زمان تلویزیون‌ها، رادیویی حاوی یک لامپ نئون در پشت دیسک مکانیک با سوراخ‌های مارپیچی بود که تصاویری قرمز در اندازه کوچک تولید می‌کرد که به وسیله یک شیشه مغناطیسی این تصویر دو برابر می‌شد. تلویزیون بایرد بدون رادیو هم در دسترس بود. این مدل تلویزیون در سال‌های ۳۳-۱۹۳۰ به عنوان نخستین تلویزیون با تولید بالا، حدود یک هزار دستگاه فروش رفت. نخستین تلویزیون الکترونیکی با مجوز تجاری ساخته شده با لامپ‌های اشعه کاتود در سال ۱۹۳۴ توسط «تلفون کن» در آلمان ساخته شدند و سپس در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ به ترتیب توسط تلویزیون سازان انگلیسی و آمریکایی دنبال شدند. ارزان‌ترین تلویزیون پیش از جنگ جهانی دوم، تنها مدلی بود که در سال ۱۹۳۸ با صفحه ۸ سانتی متری به قیمت ۱۲۵ دلار آمریکا معادل یک هزار و ۷۳۲ در سال ۲۰۰۵ ساخته شد. ارزان‌ترین مدل با صفحه ۳۰ سانتی نیز به قیمت ۴۴۵ دلار (شش هزار و ۲۵۶ دلار در سال ۲۰۰۵) فروخته شد.

به طور تقریبی پیش از جنگ جهانی دوم ۱۹هزار تلویزیون الکترونیکی در بریتانیا و ۱۶۰۰ دستگاه در آلمان ساخته شد. حدود ۸-۷ هزار دستگاه الکترونیکی نیز پیش از ممنوعیت در تولید در آوریل ۱۹۴۲ در آمریکا تولید شد. (تولید مجدداً در آگوست ۱۹۴۵ آغاز شد)

استفاده از تلویزیون در آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به واسطه لغو ممنوعیت‌های تولید، پیشرفت‌های فنی مربوط به جنگ، توسعه شبکه‌های تلویزیونی مربوط به جنگ، کاهش قیمت دستگاه‌های تلویزیونی به واسطه رشد تولید، افزایش اوقات فراغت و افزایش درآمد خالص شاغلین رشد چشمگیری یافت. در حالیکه تنها ۵/۰ درصد از خانواده‌ها در آمریکا در سال ۱۹۴۶ تلویزیون داشتند، این تعداد در سال ۱۹۵۴ به ۷/۵۵ درصد و در سال ۱۹۶۲ به ۹۰درصد رسید. در بریتانیا نیز در سال ۱۹۴۷ تنها ۱۵ هزار خانواده تلویزیون داشتند؛ که این تعداد در سال ۱۹۵۲ به یک میلیون و ۴۰۰ هزار و در سال ۱۹۶۸ به ۱۵ میلیون و ۱۰۰ هزار خانواده رسید. برای چندین سال، کشورهای مختلف از استانداردهای فنی متفاوت بهره می‌جستند. فرانسه نسخت استاندارد ۴۴۱ خطی آلمان را اتخاذ کرد؛ اما بعدها آن را به ۸۱۹ خط افزایش داد که بدین ترتیب بهترین تعریف را از یک سیستم تلویزیونی و تقریباً سیستمی با دو برابر نور دهی سیستم ۴۰۵ خطی بریتانیا ارائه کرد. با این وجود این اقدام بدون هزینه نبود؛ چرا که دوربین‌ها باید میزان پیکسل را چهار برابر تولید کند و بنابراین پهنای باند را چهار برابر کند و در نتیجه حساسیت آن به همان میزان کاهش می‌یابد. فرانسه نیز همانند سیستم CCIR اروپا به سیستمی با ۶۲۵ خط روی آورد. در نهایت کل اروپا به استاندارد سیستم PAL با ۶۲۵ خط متصل شدند که دنباله نمونه آلمان بود. در همین اثنا در آمریکایی شمالی NTSC با ۵۲۵ خط از سال ۱۹۴۱ ثابت ماند

 

 


برچسب‌ها: تلویزیون هوشمند, LG Smart TV, Samsung Smart TV, تلویزیون‌های هوشمند جدید سامسونگ, تلویزیون مکانیکی

  • دانلود فیلم
  • قالب وبلاگ